Slumdog Millionaire - Milyoner

Bombay'ın kenar mahallelerinde yetişmiş olan Jamal Malik

Kim Milyoner Olmak İster? yarışmasına katılır. Eğitimsiz

sıradan bir çaycı olan 18 yaşındaki genç umulmadık bir başarı

göstererek 10 milyon rupilik ödülü garantiler...20 milyon rupi

olan en büyük ödülü kazanmak için sadece bir soru kalmıştır,

yarışmaya ara verilir...( Hani burada da oluyor ya, gong çalınca

bir dahaki yarışmada devam ediliyor ) Jamal'ı hile yaptığı

gerekçesiyle tutuklarlar ve elektrik vererek doğruyu söylemesi

için sorgularlar. Soruları bilmesinde etken olan, hayatındaki

paralel olayları anlatır. Hile yapmamıştır. Gerçekler ise

bambaşkadır.. Buradaki kurguyu sevdim, geri dönüşleri,

sorgulamayı ve yarışmayı güzel bağladıklarını düşünüyorum.

Filmde, bizim ülkemizden çok daha fazla olan sefaleti, fakirliği,

dramı görünce insan haline şükrediyor. Öte yandan görüntülerin

gerçek olması içimi acıttı...Yine de ellerinde fazlasıyla malzeme

olmasına rağmen seyirciyi ağlatmaya yönelik arabesk bir film

yapmamışlar. Sinematografik ve sanatsal olarak Oscarı hakedip

etmediği tartışılabilir fakat duygusal bağlamda, Amerikan filmi

klişelerindense bu filmin ödül alması bana göre sevindirici...

Bu almasaydı Benjamin Button'ın oscar almasını isterdim.

Filme dair olumsuz

demeyim de, kafamı kurcalayan,

mantığa ters gelen şeyler de

oldu tabii..İzlemeyenleri

düşünerek detaylara fazla

girmek istemiyorum. Fakat

örnek vermek gerekirse;

Ünlü bir şarkının sözlerini yazan şairin sorulduğu soruyu

açıklarken, çocukken dilenci mafyasının eline düştüklerinde

bunu iyi söylemeye çalışmasını ( ki burası ayrı bir dram )

göstermesi pek inandırıcı olmuyor...Kaç çocuk söylediği

şarkının söz yazarını bilir ki..Üstelik onların koşullarında!

Buna benzer birkaç şey daha vardı...Bir de final kısmını

biraz yavan buldum. Sonundaki klasik Hint filmleri

tarzındaki bitiş ise hoş ve komikti... Neyse.. genel olarak

filmi sevdim, sürükleyiciydi ve sıkılmadım. Çünkü sinema

dışında film ve dizi izlerken çoğu zaman konsantrasyon sorunu

yaşarım, ara vermeden 40 dakikalıkLost'u bile izleyemem.

Bu filmde ilk bir saatin nasıl geçtiğini anlamadım. Ve sadece

mısır patlatma molası verdim :)

Son olarak en etkilendiğim

sahneyi yazmak istiyorum.

Jamal çocukken ( yandaki

resimdeki ufaklık haliyle )

abisi ile birlikte tuvaletçilik

yaparken ( tuvalet denen de bir tepede dört tahta, bir

çukurdan oluşan derme çatma şey) müşteri gelir, Jamal içeride

işini bitirmediği için çıkamaz, adam başkasına gider. O sırada

zamanın en ünlü aktörlerinden birinin helikopteri görünür..

( orada ne işi varsa! ) Müşteri kaybettikleri için kızan abisi

( ah bu abi! ) intikam için Jamal'ı tuvalete kilitler...( kapıda kilit

yok da, açılmaması için birşey koyar ) Jamal'ın cebinde çok

hayranı olduğu o aktörün fotografı vardır. Onu kaçıracağı için

çok üzülür ve oradan çıkmak için son çare olarak, kendini

tuvalet deliğinden aşağı bırakır...Lağım çukurundan üzerinden

pislikler aka aka çıkarak ( ıyyyk bir durum ) aktörün yanına

yaklaşamayan abisi, arkadaşları, diğer insanlar ve korumaları

geçerek fotoğrafı imzalatmayı başarır! Çocuğun o azmi ve bok

içindeki hali hem komik hem de hüzünlüydü..burada ağladım...

D.N : Filmin oscar alan şarkısı Jai Ho'yu her duyuşumda

onlar gibi dans edesim geliyor, hatta oturduğum yerde de

oynuyorum :) ( sayfada çalıyor )