Bir tektaş hikayesi...

Bir zamanlar…Tek taşların henüz şarkılara konu olmadığı,

reklamlara kurban edilmediği, değerinin şu kadarcığa

düşürülmediği kadar eskiden , çok değil 4-5 yıl kadar önce

bir akşamüstü…
İstiklal Caddesi’nde yağmur yağıyordu bir sinema çıkışında,

havada ıslak sokakların taze bahara karışan aşk kokusu…

İki sevgili elele yürüyordu aheste aheste, her ikisinin de çok

sevdiği yavaş yavaş yağan yağmurun altında...Arada durup

vitrinlere bakıyorlar, bazılarının aynasında kendilerini görünce
birbirlerini seyretmeye dalıp neye baktıklarını unutuyorlardı...

Sonunda kız bir ayakkabı mazağasının önünde durdu ve “almayı

düşündüğüm sandaletler buradaydı “ dedi. Birlikte içeri girdiler.

Biraz sonra Erkek “Sen bak ben sigara alıp geleceğim” diyerek gitti.

Ayakkabılara dalan kız bu arada seçimini ve alışverişini yaptı.

Sonunda işini bitirdiğinde sevgilisi dükkana geri dönmemişti.

Kız gözleriyle onu arayarak dışarı çıktı , etrafına bakındı yoktu!
Tam telefonunu çıkarmak için çantasını açacakken biri kolundan

tutup sarılıverdi.

- Ödümü patlattın , neredesin sen? diye tatlı-sert çıkıştı adama.
- Sana bir şey aldım.
- Ne aldınn ?
- Küçük bir şey ama birden içimden geldi ve beğeneceğini

düşünerek aldım.
- Böyle düşünmen çok güzel zaten , küçük olması önemli

değil ki, hani nerde ?
- Önce bana bir öpücük verirsen veririm.
Kız adamı öptü, caddenin ortasında ve gelip geçen kalabalığa

aldırmadan...Adam kızın elini tuttu ve ayakkabıcının karşısındaki

kuyumcudan aldığı tek taşlı yüzüğü parmağına taktı.

İstiklal Caddesi'nde yağmur yağıyordu, onların üzerine
yağansa başka bir şeydi...
Kız o günden sonra, o yüzüğü takmadan hiç bir yere gitmedi...

Ada / 10.05.2007